1, 2, 5, 42, 144, 999, 865429, enz...

Slecht nieuws voor de huidig status van de literatuur, zij is ten prooi gevallen aan een duister proces dat door Marja Pruis in de Groene Amsterdammer wordt aangeduidt als feminisering.

Samenvatting: De feminisering van de literatuur

Steeds meer worden kunstzinnige elementen in de cultuur betiteld als saai. Er is geen geduld meer voor vernieuwing. De consumeringswaarde van een boek neemt een steeds belangrijker plaats in en lezers smachten naar emotie opwekkende taalmiddelen. Het tij lijkt te zijn gekeerd voor de vrouwenliteratuur. De geschiedenis van vergeethoekjes illustreert hoe relatief kwaliteitseisen zijn. Literatuur was lange tijd niets voor lezers, alleen ingewijden hadden er boodschap aan. Wat dat betreft is de tijd veranderd, en kan met recht feminien genoemd worden. Nog nooit waren er zoveel vrouwen actief in de literatuur, zelfs de onderzoekssubsidies voor de UU gaan dit jaar naar evenveel vrouwen als mannen. En ook zien we dat de smaak van de lezer tegenwoordig uitgaat naar de romantische verteltraditie, die lange tijd beneden het maaiveld bleef. Met name de meest succesvolle roman van het afgelopen jaar, ik noem maar het boek van Siebeling, maken gebruik van onliteraire stijltechnieken als sentimentalisme en impressionisme. De idealen van de romantiek zijn nog lang niet onschadelijk gemaakt. Sentiment, liefde en intuïtie, geen ander woord dan feminisering zou beter van toepassing zijn. Niet langer staat vooruitstrevenheid centraal in de literatuur, maar juist het goedkope populisme viert hoogtij, ook onder critici.

Bron: http://groene.alias.nl/

Verder gaat het vandaag wat beter met mij, maar dat zal wel beteken dat het morgen weer mis is. Toch heb ik vandaag ruime hoeveelheden frisse lucht binnengekregen, en dat kan niet verkeerd zijn. Ik heb een mooie nieuwe openbaar vervoerspas, dus ik kan met een gerust hart naar het boven-Ijsselse vertrekken. Alleen nog uitzoeken welke boeken en studieteksten ik mee ga nemen, om te lezen bij het elektrische houtvuur dat mijn ouders hebben aangeschaft.
Dat worden dus de dvd's die ik van mijn huisgenoot geleend heb, en een paar boeken die al veel te lang liggen te wachten, en de teksten die ik in het achter ben van literatuurtheorie, en de artikelen die mijn recensie gaan onderbouwen voor letterkundig onderzoek, en de hoofdstukken uit Scruton's philosophy over Descartes en Spinoza. *zucht* En dat noemen ze dan vakantie...

zacht rochelt mijn keel

Ik ben gewoon een beetje moe, dat is alles. Niet moe van het bloggen, maar moe. Daarom houdt mijn hoofd zich rustig en is het enige dat mij nog een beetje vermaakt de verhalen van Joseph Conrad, en het gerochel van mijn zere keel. Ik hoop snel weer op te knappen, maar zo begon ik al aan deze griep, het kan dus nog wel even duren.
Alles is een beetje gedempt, zoals dat hoort met griep. Ik ga dus geen lang, zenuwslopend, dramatische klaagzang houden, al heb ik daar wel eens mee gedreigd. :-) Het weer zit namelijk ook niet mee. Maar het eten is goed binnen te houden. ;-) Dat zal ook wel zo blijven, omdat de kerstdagen eraan zitten te komen. Toch lopen de rillingen over mijn rug, de kerstdagen zijn niet mijn favoriete feestdagen. Ook omdat ik de laatste jaren de gewoonte heb dan ziek te zijn.

Omdat ik verder geen zin heb meer over mijn 'gloomy' humeur uit te wijden, het beloofde artikeltje (het is overigens niet mijn bedoeling geweest een samenhangend verhaal te schrijven).

De verachters

Ze zijn hier! Heb jij het ook al gehoord? Je zou het niet zeggen, maar zelfs nu hier in huis of op de soos, in de bus of op college houden ze zich op. Ze hebben soms zo'n vage blik in hun ogen, of laten zich zomaar aan de kant duwen. Ze drinken nauwelijks alcohol en zeuren over je roken. Van die onschendbaren, vrijwel zonder zonde. En dan doen ze ook nog zo liefdevol.....

In een duistere wereld die haar ondergang steeds dichter nadert, liggen de verloren kinderen nog te slapen in het slijk der aarde. Zij wentelen zich om, en om, en om... En ze worden zo zwart als de heer van de nacht. Maar zo zien zij het niet. Zij voelen zich nog best thuis in het comfort en de luxe, de glitter en glamour van de westerse welvaart. Wat zou daar mis mee zijn? Bah, en moralisten heb je altijd. Die zitten in hun hutje op de hei te mopperen op de beschaving. Ze houden zich ver van het offervlees, maar dat is omdat ze zwak zijn, lees het maar na! Je mag genieten van je jeugd, en die ouwe zuurpruimen zijn gewoon jaloers.

Mijn hart neigt naar een klaaglied om de mensen. Want omwille van de schijn van zelfverzekerdheid stort men emmers vol drek over zichzelf heen.* Ho! Wat zeg ik nu? Dat slaat helemaal nergens op, niemand is zo gek zichzelf te bevuilen. Zelfs niet hier. Want al zijn we christenen, onze identiteit ligt meer bij ons menszijn, dan bij ons beeld van God zijn. ...... Huh? Je praat jezelf vast. Jezus stortte zelf toch ook geen drek over zich heen? Nee, hij wist zelf ook wel dat hij de zoon van God was, en daar kwam hij ook voor uit. Maar, Hij was veracht en van mensen verlaten

De hand waarmee God hemel en aarde, licht en donker, sterren en maan, dieren en planten schiep was op aarde gekomen. De redder van de verloren wereld die afstand nemen zou van zijn leven en de liefde van zijn Vader, om de meest verdorven zielen te veroveren op de duivel. De God die als zondeloze mens die lijdt om het onrecht dat mensen elkaar en zichzelf aandoen, doordat ze de gelijkenis met hun schepper laten overwoekeren met een ondoordringbare korst van vuil en zelfverachting.

Dat hoeft niet meer...

Dat hoeft niet meer. Elke vorm van zelfverachting mag getransformeerd worden tot waardering. Maar hoe dan? De ravages van onze ongerijmdheden spreiden zich ver rondom ons uit, een onoverzichtelijke vlakte vol van de resultaten van onze drang naar bezit. Zo vol dat al het goede uit het zicht verdwenen is. De vruchten van onze arbeid rotten weg samen met ons bewustzijn, dat verzadigd geraakt is van alle onmenselijke beelden die ons netvlies elke dag weer bombarderen met bloed, geweld en vlees. De afkeuringen, beledigingen, het leedvermaak en cynisme overspoelen je overal. Je raakt er zelf mee doorweekt als je niet oppast.

Zou het daarom zijn, dat onze ogen verblind raken door het licht dat Gods werk weerkaatst?

Ik weet het niet...

Maar ik wil jullie vragen om anderen (en vooral jezelf) niet tekort te doen. Hoe je de ander of jezelf ook ziet, als alternatief, afwijkend, buitenissig, eigenaardig, gestoord, ongewoon, raar, uitzonderlijk, vreemd of zonderling, dat is nu juist hetgene waarmee je je onderscheidt van anderen en wat je maakt tot wie je bent. Dat is het handwerk van God, niet de perfecte mensen, maar ook de verachten en verachters.

---

* De woorden die ik zeg, raken niet alleen de ander, maar ook mijzelf.

aapjes

Ik wou ik had
een klein blauw aapje
dat ik vroeg 'Wat raap je?
en dat het op mijn schouder sprong
met louter krokus die het plukte,
de geschiedenis zou ik ingaan
als de onder het komende minst gebukte.

Huub Beurskens, Klein blauw aapje - gedichten, Meulenhoff, 1992, p. 21.

grootsch en meeslepend

Het is wat, heb ik een week niks gezegd! Foi, foi.. ;-)

Ik had natuurlijk wel van alles te vertellen, maar niet de tijd om het hier te spuien. En nu ben ik de meeste dingen al weer vergeten. Zojuist heb ik het fantastisch/ verschrikkelijke tentamen gehad, afhankelijk van de uitkomst. Het is zo'n leuk vak! En de docenten tot nu toe zijn precies wat bij mijn studietechniek aansluit. En volgende week beginnen we met het onderdeel waarvoor we gebruik maken van het boek van de excentrieke Scruton! Het voelt alsof ik aan vakantie toe ben dat wel. Maar dat komt ook wel al is het maar heel even, tussen kerst en oudnieuwjaar. De drie vakken die ik volg lopen bij mijn weten nog goed, als moet ik goed oppassen dat het saaiste vak: literatuurtheorie er niet bij in schiet. Tot zover studie.

Eerstgisteren heb ik vlak voor de doodlijn een artikeltje geschreven waarin ik mijn frustraties uit over de manier waarop we met elkaar omgaan als christenen, vooral als studenten. Maar ik vraag me af of ik me niet overschreeuwd heb. Dat hoor ik dan vanzelf wel, aangezien ik uit eigen naam geschreven heb, ik vindt het te flauw om moeilijk te gaan doen met socratische discussies. Mogelijk is daar binnenkort wel wat van te lezen hier. Het gaat vooral over het 'kwaad spreken', maar dan vooral over de manier waarop dat altijd op jezelf terugslaat. Alles wat ik zegt, creeert een beeld van mij dat een eigen leven gaat leiden, dus moet ik oppassen met wat ik zeg. We hadden afgelopen zondag namelijk een preek over het gebod 'gij zult geen vals getuigenis spreken', maar jammer genoeg ging de dominee niet helemaal de kant uit die ik al vooruitgedacht had. Ach, hij kwam toch een heel eind... :-)

En een mooi plaatje moet ik nog plaatsen, en ik twijfel tussen KingKong en Aslan. Want de trouwe lezer zal zich nog wel vaak herinneren dat ik een keer een persoonlijkheidtestje heb gedaan, waaruit kwam dat mijn karakter overeenkwam met Kingkong, maar hij is ook gewoon lief. En aan de andere kant, is Aslan ook enorm intrigerend, veel blogs die ik lees hebben het al over Lewis, allegorie, film nav. boek, en verbeelding. Ik heb zelf ooit ook een tekening gemaakt van Aslan, toen ik de serie 'Narnia Chronicles' gelezen had. Maar die heb ik weggegeven.

Maar dan doe ik gewoon allebei.

de nacht besluipt de dag

Heel even dan

Ik doe niet aan sinterklaas en toch heb ik vanalles aan m'n hoofd. Ik ben bezig met een onderzoek naar de kritische houding van lezers (maar mijn onderzoeksvraag is niet goed), met de klassieke ethiek, met het russisch formalisme, met eindeloze lijstjes in m'n hoofd. Maar tussendoor heb ik Nescio gelezen.

Vooral 'Dichtertje' vond ik erg mooi (en tragisch).

'Kijken... en denken... en schrijven,' zei ze en bloosde heel even... 'tenminste als je dat kunt.'

Tussen nu en over een half uur moet ik nog koffiedrinken, tas inpakken, sokken en schoenen aandoen, en naar de bus lopen...

boemberdeboem!

Zeer binnenkort zal ik dit boek in bezit hebben. Geschreven door een aardsch conservatief ;-) Dat is hoe hij bekend staat tenminste: Roger Scruton @ wikipedia Een ander boek dat ik bestelde laat nog op zich wachten. Maar daar heb ik toch geen tijd voor op dit moment. :-)

Verder heeft mijn nichtje een zusje gekregen, die sprekend op haar lijkt, dus dat wordt nog wat... :-) Ze is 9,5 pond zwaar geboren! Morgen ga ik op kraambezoek, dus dat wordt een leuk cadeautje zoeken!

Ehm, en ik kom erachter dat ik best goed kan onderhandelen bij conflicten. Nee, dat moet ik anders zeggen. Ik wordt steeds beter in het belichten van verschillende uitgangspunten bij botsende standpunten. Dingen op een andere manier verwoorden zodat het beter te accepteren is, misschien. Maar dat is wel zwaar. Daarom heb ik vandaag koppijn.