Post Scriptum

Wat nog even wou zeggen, na het doorkijken van drie jaar blog, dat ik nu beter begrijp waarom het niet gewaardeerd wordt als ik dreig met het veranderen van het concept. Maar ik kan niet garanderen dat er niets veranderd aan mijn veranderlijkheid en ongedurigheid. :-D
Dat wou ik even kwijt.

the 'emperors' new mind

Het was me onduidelijk geworden wat mij overkomen was. Het leek me zelfs dat ik meer verloren had, dan gewonnen, in de afgelopen tijd. Maar dit overzicht moet bewijzen dat er niet zoveel veranderd is, maar genoeg om mijn leven draaglijker te maken. Oei. Draaglijk. Wat een tragisch woord. Net alsof het bestaan voorheen bijna ondraaglijk was voor mij. Dat viel toch wel mee? Ja, dat moet wel zo geweest zijn, althans in retrospectief. Dat is ook het enige dat te achterhalen valt, het retrospectief van mijn blogs. :-D
Gelukkig maar, want sommige dingen kun je beter achter je laten, zonder eraan terug te denken.


De eerste opvallende verandering:

Van

You are 59% geek : "You are a geek. Good for you! Considering the endless complexity of the universe, as well as whatever discipline you happen to be most interested in, you'll never be bored as long as you have a good book store, a net connection, and thousands of dollars worth of expensive equipment. Assuming you're a technical geek, you'll be able to afford it, too. If you're not a technical geek, you're geek enough to mate with a technical geek and thereby get the needed dough. Dating tip: Don't date a geek of the same persuasion as you. You'll constantly try to out-geek the other." 23 februari 2005

naar

You are 23% geek : "OK, so maybe you ain't a geek. You do, at least, show a bit of interest in the world around you. Either that, or you have enough of a sense of humor to pick some of the sillier answers on the test. Regardless, you're probably a pretty nifty, well-rounded person who gets along fine with people and can chat with just about anyone without fear of looking stupid or foolish or overly concerned with minutiae. I hate you."

En nog zoeentje:

Van

Worf: You appear tough and cold, but deep inside you are a hopeless romantic and highly motivated by your emotions and sense of honor and ethics. In that sense you are a person of paradoxes. 23 november 2005

naar

Captain Jean-Luc Picard: Always in control, you are a great leader, deligator, and diplomat. These qualities attract people to you, and this sometimes annoys you. Aloof, introspective, and philosophical; you enjoy quiet time in solitude.

Wauw! een heel kort stukje dialoog, waarvan ik vergeten was dat ik het uit de lucht geplukt had! Terwijl ik later gedacht had dat ik dat niet kon... 24 augustus 2005

Angstwekkend is wel dat mijn gedichten veel behoudender geworden zijn.
Deze bijvoorbeeld is in aiticima gepubliceerd en gaat over het domconcert:

Magnificat onder de Dom

Het winterlicht zo breekbaar in oud glas,
de oude mensen kuchen dicht opeengepakt.
Een zijkapel verlaten en in schemer stil,
melkwit het beetje licht onder de bogen.

Men spreekt beschroomd in microfonen,
uit luidsprekers versterkt en log.
Over Maria, haar berustend zwijgen,
en dat hier zingt haar loflied nog.

Al hoest men zacht gelaten in protest,
toch klinkt 'Magnificat anima mea'
'Dominum' in de echo van haar stem
'Et exultavit spiritus meus in Deo salutari meo'.

G. de Haan

Deze blogs komen voort uit de chaos, of zelfs stofwolken die ik niet tot rust kon brengen. Misschien is het nu ook een goed moment om mijn weblog anders te gaan noemen. Deel van mijn angst dat ik het vermogen met duizend dingen tegelijk bezig te zijn, nu ook echt kwijt ben. :-S

13 juni 2005
21 juni 2006
14 maart 2007

Om nu nog in 15 minuutjes deze post te voltooien, absurd! :-)

Okee, te vertellen wat ik precies uitgespookt heb, heb laten uitspoken met mijn rare hoofd, is niet eenvoudig te vertellen. Zeker niet als het om de technische details gaat. Daarom wil ik jullie verwijzen naar de website van de praktijk waar ik heen geweest ben, talloze keren afgelopen zomer.
RVA Neurocoaching.

Nu snel verder om te vertellen van The Emperors New Mind ;-)
Geblogd op de dag van eerste neurofeedbacktraining
24 april 2007

Dit is nog niet eens de enige drastische verandering van afgelopen zomer. Wel hebben deze veranderingen elkaar bijzonder veel goed gedaan, of zelfs mogelijk gemaakt.
Namelijk: de verhuizing naar Utrecht, die ik goeddeels zelf georganiseerd heb !!!!!
Kijk hier en hier om te lezen hoe dat verliep.

Schier eindeloos lijkt de lijst van wonderlijke blogs te worden. Deze nog, en verder komt het in de eindejaarsblog denk ik.
Als ik daar nog zin in/ tijd voor heb.

Goede dagen

En het is al bijna weer een week geleden, mijn laatste post. Nu ben ik ondertussen ook een beetje grieperig, maar dat was eerst nog niet. Goed, de kerstdagen. Terwijl de velden niet langer wit waren, en in de sloten het ijs tot flinterdun gesmolten was, vierden wij kerst met veertien mensen. En het huis was vol met lekker eten, zoals dat hoort met kerst.

Mijn nichtjes, ik heb er nu drie, hadden elk hun eigen manier om de drukte te verwerken. Eentje ging spelen, eentje ging rondkijken en op schoot zitten, en eentje ging heel veel spugen. Maar zo gaat dat als je nog maar klein bent. En ik heb weer een boek uitgelezen. Dat moet af en toe ook gebeuren.

Op tweede kerstdag ben ik landloper geweest, terwijl de zon doorbrak in het zuidoosten. En dat moment zou zelfs als ik mijn fotoapparaat bij me gehad had, niet te vangen geweest zijn. Dat is deels ook de thematiek van het boek dat ik gelezen heb. Daarom was het goed dat ik geen foto's kon maken, soms is dat niet nodig.

Nu ga ik koffie drinken, met slagroom

dooi, maar ik heb de foto's!

De 25 mooiste foto's die ik gemaakt heb van winters Utrecht zijn te vinden in dit album! Klikken maar!

winterkoud

En ja de foto's zijn mooi, maar vooral omdat de wereld zo mooi is. Ik heb alleen wat stukjes weten te vangen in een plaatje. Zoals je ook probeert gedachten te vangen door woorden op te schrijven, zo onbeholpen en beperkt..

Hoof(d/t)

Gevonden op de website van Boeken, een sonnet van P.C. Hooft:

Gezwinde grijsaard die op wakkre wieken staag
De dunne lucht doorsnijdt, en zonder zeil te strijken
Altijd vaart voor de wind, en ieder na laat kijken,
Doodsvijand van de rust, die woelt bij nacht, bij dag,

Onachterhaalbre Tijd, wiens hete honger graag
Verslokt, verslindt, verteert al wat er sterk mag lijken
En keert en wendt en stort Staten en Koninkrijken;
Voor iedereen te snel, hoe valt gij mij zo traag?

Mijn lief, sinds ik u mis, verdrijve ik met mishagen
De schoorvoetige Tijd, en tob de lange dagen
Met arbeid avondwaarts; uw afzijn valt te bang.

En mijn verlangen kan de Tijdgod niet bewegen.
Maar ‘t schijnt verlangen daar zijn naam af heeft gekregen,
Dat ik de Tijd die ik verkorten wil, verlang.

hier was ik terecht gekomen via Harmens' Hoofd, waar ik deze woorden van Doris Lessing op 8 december las.

How will our lives, our way of thinking, be changed by the internet, which has seduced a whole generation with its inanities so that even quite reasonable people will confess that, once they are hooked, it is hard to cut free, and they may find a whole day has passed in blogging etc?

Grammieterig (Drents woord)

Het schaap is dood. Meer kan ik niet zeggen zonder de draad tot de clou van het verhaal los te maken. Dus meer zeg ik niet. Dit betekent ook dat het boek uit is. Wat een opluchting lijkt, is vooral het wegvallen van een excuus om mijn kamer niet op te ruimen. Toch heb ik nog wel meer klusjes te doen. Zo was ik vanavond de kerk aan het versieren voor de kerstviering, komen er straks mensen om chocolademelk op te warmen, en heb ik vanmiddag weer een stapeltje artikelen uitgeprint. Morgenochtend komt de CV-controleur om 8 uur, en om 11 uur komt er iemand koffie drinken. Morgenavond wordt ik om 6 uur verwacht bij de kerk om dingen klaar te zetten.

Laat ik ergens anders over vertellen. Het is winterwonderland buiten. Gisteren begon het al, toen ik naar de kerstmaaltijd fietste. Het is bitterkoud, en deed mijn hart pijn dat er geen W.G.van der Hulst gelezen werd. Ja het heeft mij diep verdroten. Niks geen voetstapjes in de sneeuw, of een kannetje dat *kloek* deed. 'Snif' maar het eten was wel best lekker, en het gezelschap was ook goed te verdragen. We hebben ook nog kerst sing-in gedaan. In een hele koude kerk, maar met piana, viool en dwarsfluit. Wow, dat was echt fantastisch!

Wat ik me trouwens afvraag, is het heel erg verschrikkelijk taalnerdig om de alliteratie 'prachtig 2008' te gebruiken op een kerstkaart? Want dan ben ik wel een taalnerd. Misschien dat ik daarom zo weinig behoefte heb om massa's kerstkaarten te sturen. Telkens maar moeten nadenken over hoe je wat je wil zeggen, indien mogelijk, moet formuleren.. Ja, dat is wel zeldzame afwijking geloof ik. En erg vervelend. En dan nog te bedenken dat er zonet in de kerk ook een Groningse avond was, en er allemaal Groningse mensen rondliepen, ontzettend Gronings te praten, en Gronings te doen. En Grote Groningse verhalen hadden over Vroeger, en Meters Sneeuw, die niet alleen alles bedekten, maar ook de huizen binnendrongen, en zelfs de ruimtes tussen je kleren en je lichaam opvulden, totdat alles en iedereen sneeuw at en ademde, en zelfs sneeuw dacht en droomde. Wanneer dan het voorjaar kwam was alles snel weer vergeten, maar de warme gedachten en dromen kwamen nooit meer terug...

J'AI VU

Het was me wat, al voor tien uur 's ochtends stond ik op het perron om de trein te nemen naar de bouwput van het moderne babylon, Amsterdam Zuid/WTC.
Ik moest wat boeken inkijken en artikelen uitprinten, maar ik had het kunnen verwachten. Het was allemaal niet zo eenvoudig. Sisyphus zou de moed hebben opgegeven.
Het was eerst de lift in naar de 11e verdieping, daar de trap naar de 12e nemen. Dan het benodigde boek zoeken. Daarmee de trap af, een kopieerder met chipknip zoeken.
Dan de lift naar de 9e (na een hele discussie over het lenen van een boek zonder leenpas, omdat ik geen identificatie bij me had). Met de trap naar de 10e.
Dan de trap af, vragen hoe de verkleining ingesteld kon worden, de trap op. De trap af, met de lift naar de 11e. Daar zoeken naar ingebonden tijdschriften.
Vragen naar ingebonden tijdschriften, de lift naar de 9e, met de trap naar de 10e, kopieren, de trap af. Dan met de lift naar de 13e, de trap op naar de 14e boek zoeken.
Dan de trap af, naar boek vragen, en boek inkijken. Dan kopieren, ontdekken hoe je de verkleining instelt.
Dan de lift in naar de 11e, de trap op, boek zoeken. Trap af, naar boek vragen, en boek inkijken. Zoveel bladzijden?
Dan lift naar de 9e, trap op. Kopieren, trap af, en vertellen hoe je de verkleining in kunt stellen. (De kopieerders met chipknip zijn nl. nieuw.)
Toen lift naar de 11e, boek inleveren, OV terugkrijgen. De lift naar Begane-grond, de trap af naar het restaurant. Eten zoeken, betalen. Dan trap op naar zitgedeelte, eten.
Dan trap op naar volgend gedeelte, trap op naar volgend gedeelte, trap op naar afvalbakken. Trap op naar uitgang.
Wat was ik blij dat ik daar weg kon. Vervolgens ben ik nog voor niets heen en weer gefietst naar de Jutfaseweg, nog paar keer de trap op en af gestommeld dingen vergetend.
Tja, toen voelde ik me weer helemaal één met de mannetjes in Eschers Relativity.

halfmoon

daNiet lang na het posten van dit bericht moet hier een filmpje verschijnen. Het beloofde filmpje van Picture of the Moon. Kijk maar:



Ik zie dat er staat 'no longer available' maar dat komt om het nog niet verwerkt is. Youtube heeft altijd wat extra tijd nodig.

Kennen jullie dat trouwens, dat zonder muziek alles stil staat? Gister in de kerk was er zo'n moment. Er zou gecollecteerd gaan worden en iedereen zal met het kleingeld in de aanslag, maar het bleef angstvallig stil. Ook de diakenen kwamen niet van hun plaats. Het orgel was namelijk nog niet begonnen te spelen. En wanneer het orgel niet speelt, dan kan er niet gelopen worden. Heel apart, een ongeregisseerd moment van rust. Mensen worden daar onzeker van, juist onrustig en beginnen te fluisteren...

geen bevroren oren

Het is mooi oefen weer voor mijn vakantie. Daarom besloot ik vanmiddag vanavond even naar Barneveld op en neer te gaan voor een metal festival, waar Picture of the Moon (ja die!) speelde. Foto's en filmpjes volgen nog. En in de trein is het warm, maar het station niet. Maar het was goed vol te houden. En ik had overvloedig muziek bij me, een boek en ook nog wat eten.

Vlak voor ik vertrok naar het station, en ik vlug nog even de afwas deed, stond er opeens iemand in de gang zijn fiets te repareren. En het was iemand die met een lekke band had aangebeld gisteren, toen ik niet thuis was. Mijn huisgenootje heeft toen - in al haar goedheid! - haar fiets uitgeleend. En dat gebeurd allemaal maar buiten mijn weten om! Dat komt ervan als je de hele ochtend op bed blijft liggen. Dan gaat alles aan je voorbij (behalve de koekjes).

Het was zo'n mooie bruiloft gisteren, de feestlocatie was nog geen 5 min. van mijn huis. De sfeer was omgekeerd evenredig aan het bittere koude weer, en ik heb maar heel even gedanst. Zo zeer werd ik aan de praat gehouden :-D Dat klinkt goed toch? En verder heb ik weer vanalles om over na te denken, om over na te denken, en om te overdenken. En misschien ook wel over te schrijven, later mochten dingen weer voorbij of tot rust gekomen zijn. :-)

Eerst moet ik morgen zondag vieren, en me voorbereiden op een drukke week zonder ziek te worden. Dus morgenochtend gezond en op tijd opstaan. Leuk ook dat ik me opgegeven heb voor het gemeente kerstfeest op vrijdag, omdat ik na het weekend kerst ga vieren in Groningen. En, en, en.. Tja, niet vergeten rust te nemen, bepaalde zaken op orde te krijgen en mijn kamer weer es op te ruimen. (Slaapkamer, binnenkamer, bovenkamer, huiskamer, onzin-uit-kraamkamer, enz.)

Wat een vreugde! Wat een heerlijk actieve moment dit even. Het zal vast snel weer over zijn.

theorie=/=praktijk

Gisteren kwam er één van de beruchte schoorsteenvegers bij ons aan de deur. Hij wilde de ventilatieschachten controleren, en vertelde dat het er niet best uit zag. Dat de situatie erg riskant was omdat de cv-ketel de warmte niet kwijt kon. Ook in de keuken was het niet best, de warmte en koolmonoxide van het gasstel werden niet weggezogen door het ventilatierooster.

Toen de situatie dermate ernstig bleek, besloot ik de ssh maar te bellen, om te vragen of ze dit zouden vergoeden. Na me eerst te hebben verzekerd dat de cv minstens ééns in de twee jaar gecontroleerd werd, kreeg ik te horen dat er zeker geen sprake was van onderhoud op verzoek.

Met deze informatie heb ik de schoorsteenveger de deur uit gelaten, en besloot ik te kijken wanneer dat onderhoud dan voor het laatst gebeurd was. De sticker op de cv-ketel was van 2002! Aaaaaaaaaaaarrrrrrrrrggggggggghhhhhhhhhh! Dat we nog niet gestikt zijn bij een bezoek aan de kelder, of bij het koken zonder open raam.

Dus snel via de ssh het cv-bedrijf gebeld, en dan blijkt dat we ook niet het enige huis zijn dat 'vergeten' is. Dus nu komen ze maandag de boel recht zetten (hopelijk). Dat zal onze stookkosten een stuk lager maken, hoop ik dan maar. Absurd dat zulke dingen gewoon niet goed geregeld zijn. Maar zo was mijn dag tenminste nog extra nuttig, en zit ik nu met een zere (stress) rug.

electric dreams of android sheep

Het is niet ondenkbaar, maar wel hoogst onwaarschijnlijk, dat ik in de 3 weken tussen oud en nieuw, en de deadline voor mijn scriptie, deze - die 8000-9000 woorden moet tellen - zal voltooien. Maar het is een spannend idee, en een grote uitdaging om het te proberen.

Nu komt daar nog bij dat ik de vakantie die ik geboekt had voor 22 feb, verschoven heb naar 25 jan omdat de eerst genoemde geannuleerd was wegens te weinig deelname. Dat betekent dus dat stel dat ik helemaal vastloop in het proces van scriptie schrijven, ik er even tussenuit kan knijpen.

En dat is mooi. Want bij grote uitdagingen moeten er altijd nog groter uitdagingen in het verschiet liggen, om die overzienlijk te houden. En dan nog, zonder uitdagingen blijft de rust die ik mij toegeeigend heb, zo vaag. Juist nu moet ik die rust meenemen de drukte in en behouden.

En dat boek over 'electric sheep' dat kun je HIER inzien. Want het is belangrijk dat mensen er toch voor kiezen soms ongelukkig te zijn, ook al hebben ze de mogelijkheid hun stemmingen en emoties te reguleren met een machine. Voor screensavers met electric sheep HIER.

Oh wacht ik citeer een stukje, over de toegang tot een apparaat dat je stemmingen bijstuurt:

“But then I realized how unhealhy it was, sensing the absence of life, not just in this building but everywhere, and not reacting—do you see? I guess you don't. But that used to be considered a sign of mental illness; they called it 'absence of appropriate affect.' So I left the TV sound off and I sat down at my mood organ and I experimented. And I finally found a setting for despair.” (...) “So I punt it on my schedule for twice a month;”

Haar partner reageer dat zo'n stemming tot een neerwaardse spiraal leidt, omdat je dan er niet meer toe komt om de stemming te veranderen, en ze antwoordt:

“I program an automatic resetting for three hours later,” “A '481'. Awareness of the manifold possibilities open to me in the future; new hope that—“

Uit: Do Androids Dream of Electric Sheep? (Paperback) by Philip K. Dick. P. 5-6.

de schrijver dacht te schrijven over het

Kalm aan, en rustig blijven. Zo zit ik hier te broeden op mijn scriptie. En in mijn dwarrelende gedachten drijf ik af, richting nieuwe schrijvers, wintertuinen, critici en scheldkanonades. "Het is juist wat het niet is!" zegt Nyk de Vries in de audio opname van de Avonden die HIER te vinden is. En nog veel meer heeft hij gezegd, en hij vertelt verder over zijn buurman. Dan wordt een lied gestart: 'All we are" van Lou Rhodes. Daarna zal het boek van Nyk besproken worden. Dit doet me denken aan mijn scriptie, die ik nog niet geschreven heb. Het wordt een prachtig verhaal, maar niet zo terloops als ik zou willen. Dat zou mijn kansen op werk verkleinen vermoed ik, en werkloosheid betekent ook geen geld voor zijdingen, die wél leuk zijn.

Waar ik de aandacht op wilde vestigen is dit, en misschien ligt er wel een lijn naar Nyk. Het boek van de 'electric sheep'. Het boekje van Nyk is zo klein dat je het kunt meenemen, in de weiland'n (of eventueel in de trein). Stiekum weet ik wel dat de taal waarmee ik opgegroeid ben net niks is, geen van beiden gronings noch fries. Daarom ligt het mij wel die grensbewoners, daar wilde ik eigenlijk een scriptie over schrijven. Oh nee!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Hoe kan ik dat er nog in verwerken, ik had de mail klaar liggen. Over de filosofische aspecten van cyberpunk. Ook dat zijn grensbewoners, en vooral ook guerillastrijders die zich verzetten tegen de heersende moraal.

Zie nou toch hoe nuttig ik bezig ben! Ik word misselijk van de snelheid waarmee mijn geest langs duizelende ideeën suist. Nyk leest voor: '"Als je verled'n een zwart gat is, hoe kun je dan ooit iets nuttigs over vandaag de dag zegg'n. Dan kom je niet veel verder dan wat mythisch gezwets."' dan zegt hij iets over dat je ook teveel kun weten, en vervolgt: '"Maar als je niets weet dan zit je gevang'n in een sprookje. Dan ben je of de grote boze wolf, of het kleine kwetsbare roodkapje" Hendrie's ogen glinsterden.' Filips de tweede blijkt ook al zijn poststukken zelf te willen lezen, net als Andre Rouvoet, zoals bleek in een interview. Vooral de laatste vier minuten zijn prachtig en heel spreken over de naïviteit en spontaniteit van deze jonge Friese schrijver.

Over het achterlaten van het heden, en de rusteloosheid van het clichématige zelfbeeld, waaraan ontsnapt moet worden. De achtergrond van het zelfbeeld is niet meer te achterhalen, en het zelf raakt hierdoor los van zichzelf. Wat me terugbreng naar mijn scriptie die ook over dit proces dient te gaan. Ik moet dat boek maar es kopen.

nacht of onschuld

De gelegenheid om op dit tijdstip te posten laat ik mij niet uit de vingers glippen. Niet over bier of sigaretten zal ik praten, maar over de kleur van de hemel bij zonsopkomst. Het lijkt helder blauw te zijn, maar is zwart als de nacht. En nu ga ik slapen

inpakken of opbakken?

Het was weer zo'n dag vandaag. Zo'n verloren dag omdat mijn hoofd besloten had vandaag pijn te doen. Het lukte dus pas na de magische 12 uur uit bed te komen. Ik heb er diep over nagedacht, maar studeren was geen optie. Daarom ben ik de stad in gegaan om dingen te regelen. De paracetamol werkte goed genoeg om mijn ov-kaart op te halen. Toen heb ik mezelf gefopt door in de stadsbieb te gaan hangen, waar ik ondanks mijzelf nog wat bekeken heb voor mijn scriptie. Een boek mede geschreven door Palmyre Oomen, die nog op de shortlist voor het lustrumsymposium gestaan heeft. Ze schreef een bijdrage over de verhouding tussen lichaam en geest in cyberspace.

Ook zag ik in de TLS dat Terry Eagleton nog leeft. Wie is dat ook al weer?
Ik vind hier trouwens een leuk citaat over het recente boek van Dawkins: "Imagine someone holding forth on biology whose only knowledge of the subject is the Book of British Birds, and you have a rough idea of what it feels like to read Richard Dawkins on theology." Dit is geciteerd uit het volgende artikel: Terry Eagleton (2006-10-19). "Lunging, Flailing, Mispunching". London Review of Books 28 (20). Retrieved on 2006-11-26.

Boeken die ik nog moet opzoeken/ onderzoeken:

Margaret Wertheim: 'The pearly gates of cyberspace'
Afred N. Whitehead: mutual immanence
Jos de Mul: 'Filosofie in cyberspace'

In De Groene vond ik de volgende tips:

bewogen foto's: Stephan Vanfleteren
scandinavische muziek: Efterklang
psychofysiologische films: David_Cronenberg

Nu ga ik voor de tv hangen en de oven voorverwarmen. Misschien moet ik mijn hoofd ook maar inpakken, het is tenslotte Sinterklaasavond. Binnenkort ook weer mooie foto's van Groningen.