7 dagen en nog geen rust

Nee, nee, nee, hoewel ik al 18 filosofen gevonden heb die mij kunnen helpen een techniekfilosofie te construeren, en indien nodig deconstrueren, lukt het niet! Mijn hoofd zit vol met onrust, die speciale waar ik me met geen mogelijkheid van kan losmaken. Omdat ik ben gaan geloven dat die onrust deel van mij is, en niet een monster dat daar niet hoort, in mijn hoofd. Want zo is alle chaos en zooi om mij heen makkelijker te aanvaarden.

Is dit alles wat ik te zeggen heb, na een week stilte? Ik ben naar een mastervoorlichtingsdag geweest in Amsterdam. Ik heb daar dagen over zitten peinzen tot ik concludeerde dat ik daar al eerder een besluit over genomen had en de reden nog steeds geldig was. Door deze voorlichting kon ik dit weekend niet naar de verjaardag van een nichtje. De eerste dagen van de week heb ik wel iets gestudeerd, tot ik dinsdagavond ontdekte dat het letteren werkt! gebeuren niet de dag erop maar de bijna afgelopen dag geweest was. Terwijl ik daar zo heel veel baat bij zou hebben gehad. Het enige voordeel was dat de inbraakstripmonteur langs geweest was, omdat er iemand thuis was. Anders had dat op een andere dag gemoeten.

En wat ook op mijn zenuwen begint te werken: er zijn nog ongeveer 10 weken te gaan tot ik mijn scriptie echt af moet hebben. Dat is niet veel, en toch heel onoverzienbaar. Ik ga koffie drinken.

O ja, bezig zijn met het utopisch procédé is eigenlijk verschrikkelijk confronterend. Veel confronterender dat ik had voorzien. Het gaat echt over de lijn tussen onschuldige dromen, en kwaadwillende illusies. Over loze beloften die bewust ingezet worden als manipulatieve instrumenten van de macht en het geld. En voorzover mensen hun eigen leven al niet kapot maken, gaan ze wel kapot aan het systeem dat steeds meer grip krijgt op hun verlangens.