“Courage is not the towering oak that sees storms come and go; it is the fragile blossom that opens in the snow.”

Nu de winter voorbij is, valt me op dat uit de boomstronken die ruw, robuust overal tegen konden, leven zich ontvouwt dat fragiel, teer en kwetsbaar is. Ik krijg er buikpijn van, en dan denk ik aan de hagel die gisteren nog uit de lucht viel.

En ik wil de hele wereld wel dwingen te kijken hoe de minuscule bloesempjes ten onder gaan aan storm, neerslag en aan het leven zelf. Te beseffen dat het onvermijdelijk is, deel van hoe het bedoeld is. Dat de zon toch weer schijnt tegen een blauwe lucht.

De foto's die ik vanmiddag in de oude hortus maakte, ik besefte niet wat ik vastgelegd had. Thuisgekomen opende ik de bestanden, en was verbijsterd. Zo ... ehm ... onbeschrijflijk, ongelooflijk uitbundig en tegelijk ook zo beschadigd al.





Op een nieuwe site natuurbericht.nl het volgende bericht:

Eerste jonge konijntjes bovengronds

Bericht uitgegeven op woensdag 9 april 2008 door de Zoogdiervereniging VZZ

Nog onwennig knipperend tegen het zonlicht komen de jonge konijntjes boven de grond. Na 24 dagen in een hol doorgebracht te hebben, beginnen ze aan een nieuwe fase in hun leven. Voorzichtig gaan ze de omgeving van hun geboorteplek verkennen.

Hier een stukje over het zonnelied van Franciscus van Assisi, dat ik vond toen ik op broosheid zocht:

Franciscus bezingt in dit deel enkele kwaliteiten van de mens die zich bekeerd heeft. De mens die een weg zoekt in de omgang met de breuken van schuld en dood in zijn bestaan. De bekeerde mens heeft zich ontvankelijk gemaakt en stelt zich bloot in al zijn broosheid. Franciscaanse spiritualiteit speelt zich niet af in een idyllisch soort Arcadië, waar de wolf rust naast het lam. Binnen de franciscaanse milieuspiritualiteit neemt werkelijk herstel van een oorspronkelijke relatie tussen mens en natuur zijn vertrekpunt in de ervaring van het lijden, van de kwetsbaarheid en breekbaarheid van het stoffelijk bestaan. Precies daar zijn wij ook aan de andere schepselen verwant. Aan de kwetsbare grenzen, aan onze huid en onze vliezen kan bloedverwantschap met mensen en met andere schepselen ontstaan. De wondbaarheid van ons bestaan delen we met elkaar. Waarachtige franciscaanse milieuspiritualiteit ontplooit zich niet in weerwil van het organische leven en lijden, maar erdoorheen. Het licht van de geest lonkt in de verzoening met het leven, en met ziekte, onrecht, verdrukking en dood.

Bron: Hoe komt Franciscus van Assisi tot zijn Zonnelied?