denkend aan de terminator

Vanmorgen om half negen kwam er dus een monteur langs om de radiator te repareren. En hoewel die mensen vaak al koffie gehad hebben, had deze dat nog niet. Dus werd ik verzocht om koffie. Nou dat was geen natuurlijk geen probleem. Het bleek dat het benodigde materiaal er niet was, dus toen hebben we rustig koffie gedronken. Meestal blijven reparateurs een beetje anoniem, praten tegen hun collega's of in hun mobiel.
Kortom, er is een wederzijds stilzwijgen. Maar op een of andere manier kregen we het over mijn studie en de kansen op een baan, en zoals al vaker gebeurd is kreeg ik weer het advies toch verder te gaan studeren. Ondanks al mijn bezwaren!

En een observatie van mijn kant, juist mensen die dingen installeren, repareren en zo toch ook een dienstverlenend beroep hebben, (lange zin) zijn zoveel beter af dan diegenen die in productieprocessen werken. Maar goed, daar hebben wij geen last van, die baantjes zijn grotendeels ge-outsourced naar lage-lonenlanden. Waardering, daar wilde ik heen. Het opeisen als mens benaderd te worden, door anderen ook als mens tegemoet te komen. Ondanks alle technologische invasie in onze leefwereld.

En daarom post ik dit filmpje: dat wij ons ook steeds meer tot onszelf verhouden als waren wij instrumenten om de wereld te manipuleren. Dat wij niet onszelf tonen, maar de interface die wij ons aangemeten hebben, maar die weinig oprecht of authentiek blijkt te zijn. Tenminste, als we niet al tegronde zijn gegaan aan dit mechaniek. Auw, ik denk aan het zien van dit filmpje, zonet, en realiseer me hoe schokkend de boodschap is. Toch laat ik het zien!