dona nobis pacem

Het eind van de dag, het einde van de week. Tijd voor weer een blog, ongeredigeerd, ongecensureerd en onherzien. :)

Dat belooft nogal wat, laat ik maar snel die verwachtingen de kop indrukken. Het was een fijne dag die begon met schoongespoeld worden door de regen, en het door mijn hoofd laten spelen van een verfrissend stormachtige bries. Daarna ben ik de stad ingegaan om het boek 'Elementaire deeltjes' te kopen, om die uiteindelijk te gaan lezen tijdens het Domconcert dat in teken stond van het voorjaar en Hooglied. Dat had ik werkelijk niet kunnen verzinnen. Ook kocht ik maar een nieuwe tv, om niet geheel vervreemd te raken van de wereld. In het huis waar ik woon komt alleen de NRC-Next binnen en het Utrechts Nieuwsblad.

'surge, propera, amica mea, et veni
iam hiems transiit, imber abiit et recessit
flores apparuerunt in terra nostra
tempus putationis advenit'

Maar het was - als altijd - apart en vervreemdend, maar mooi hoe de hele Domkerk dan vol zit met grijze duifjes (eigenlijk maar één zijbeuk) die luisteren naar de cantorij, bestaande uit twee mannen en twee vrouwen, die a capella liederen zingt van onder andere: Richard Deering over liefde die hen zo vreemd lijkt te zijn. Ze glimlachen niet eens om de tekst, maar blijven benauwend onbewogen voor zich uit staren. Maar dat zal wel aan mij liggen.

Voor wie nog iets dergelijks wil horen een youtube-filmpje van Allesandro Grandi



Ik heb nog overwogen iets moois te schrijven over de vensters van de buren, waar ik in het reflecterend glas niet alleen mijn eigen huis zie, maar ook de bomen die net boven het dak uitsteken, die aan de singel aan de andere kant van ons huis staan. Maar dat is vooralsnog niet gelukt. Tjonge wat een betekenis lagen, alleen al in de platte beschrijving van datgene wat me opgevallen is. Wie heeft nog poezie nodig?