en zie: alles is onuitsprekelijk

Het valt mij op, in de literair bedoelde cahiers (ik weet niet hoe ik ze anders moet noemen, blaadjes zijn het niet) spreekt men lovend over poezie die in toenemende mate onderhevig is aan het beperkte natuurwetenschappelijk begrijpen van de werkelijkheid. Maar nu overdrijf ik.
Maar het is jammer als er in gedichten zelfs! gesproken wordt van e-mail en dergelijken.

Wat mooier is en mij zelfs tot de aanschaf van - weer - een boek bewogen heeft, is het 'maand van de filosofie' boek. Dit is door Joep Dohmen, de grote levenskunstenaar geschreven. Hij bindt de strijd aan met de vraag van Foucault naar het waarom van het gebrek aan levenskunst. Opvallend hierbij is dat ik in dezelfde koopbui ook 'de groene amsterdammer' (4-4-08) kocht, met daarin een artikel over de verhouding tussen kunst en terrorisme. De concluderende paragraaf begint met de gewaagde zin:

"Dat werpt de vraag op of de relatief beschermde westerse consumptiemaatschappij niet als het ware terrorisme uitlokt."

Wanneer in onze maatschappij - en ik parafraseer de laatste zinnen uit het artikel - de verbeelding ten ondergegaan is aan de massacultuur, roept dit haar spiegelbeeld op, authentiek geweld. En in de column 'Opheffer' op de ene laatste pagina:

"Kortom, we zitten met alle vrijheden in paradoxen gevangen."

Dit naar het boek 'In dubio' van Rob Wijnberg. Toch mooi dat de grote denkers uiteindelijk zich toch realiseren dat grenzeloze vrijheid tot richtingloosheid leidt. Waar heb ik dat toch eerder gehoord?