"Ja... wie soll ich das denn sagen...."

Het boek 'Elementaire deeltjes' blijkt vol te zitten met achtergrond informatie over veranderingen in wereldbeeld die rond de jaren '60 een aanvang genomen hebben. Het geeft mee een goede leidraad voor de toon die ik in mijn scriptie wil onderzoeken. Dus moet ik maar verder door de bagger waden die de rest van het boek vult, en mijn mensbeeld reduceert tot tja... datgene wat we ondanks al die beschaving gebleven zijn.

Maar toch is er ondanks dit alles wel, gloort er wel hoop. Maar er moeten grote dingen gebeuren, wil dit doordringen ook in de vezels van de maatschappij. Of misschien zijn het geen grote, maar dan wel structurele dingen. Gister zag ik een documentaire over een vrouw die tegen alle tendensen in, een principe besluit heeft genomen. Ondanks de zuivere intenties en de goede uitwerking van haar keuzes krijgt ze geen enkele steun.

Hier kun je deze documentaire vinden en bekijken:
De wereld van Berber

Vanavond zag ik ergens het boek 'De infantiele consument' in de boekenkast staan. Apart: de naam van de schrijver is Barber. Het doet me denken aan 'De verleiding van de onschuld' waar ik eerder al es iets over geschreven heb. Ik heb es gezocht, en ik heb er eigenlijk bitter weinig over geschreven, terwijl het zo'n goed boek is! Het is vooral te vinden op boekwinkeltjes.nl denk ik.

Verder baal ik ervan dat ik geen tijd meer had om koekjes te bakken, maar dat komt dan morgen wel weer, nadat ik om acht uur mijn bed uit heb gemoeten voor de reparateurs van de verwarming ofzo. Dus nu ga ik slapen en probeer alle Duitse krimi associaties kwijt te raken...

Och heden! Zelfs Umberto Eco heeft een boek gewijd aan het fenomeen Derrick. Het verbaast me niks dat Derrick ondertussen de cultstatus bereikt heeft. Laat dat maar aan Eco over!

Derrick oder Die Leidenschaft für das Mittelmaß

Kurzbeschreibung (amazon.de)
Ironisch und intelligent, scharfsinnig und unterhaltsam - ein neuer Band mit den berühmten Glossen, Parodien und Geschichten Umberto Ecos. Gibt es etwas deutscheres als den Kommissar Derrick, die vollkommene Verkörperung von Durchschnittlichkeit, Phlegma und Beamtentreue, die das Fernsehen je sah ? Und doch hat der Mann im unauffälligen Zwirn eine internationale Karriere gemacht, die kein Kulturkritiker jemals für möglich gehalten hatte. Wer sonst als Umberto Eco, der Philosoph, Schriftsteller, Spurenleser und glänzende Parodist, wäre imstande, uns ein Phänomen wie den deutschen Geist im Streifenwagen zu erklären ? Und wer sonst könnte es auf eine ebenso intelligente wie unterhaltsame Weise tun ?