Ik kwam vandaag op een plek in het archief van mijn weblog waar het gedicht 'spraakgevaarte' te vinden was, en mijn analyse van een boek van Iris Murdoch. En ik vond het aandoenlijk, zoals er tegenwoordig zoveel is wat me aandoenlijk lijkt, of waar ik aangeslagen van ben, wat me raakt. En ik vermoed dat het eigenlijk in wezen betekent dat ik mijzelf nog ben. Nog altijd dezelfde ontzetting als blijkt dat ik niet los sta van de wereld maar mijn menszijn juist bestaat in het in en uit ademen van mijn omgeving.
Weet je wat? Ik weet van de angst te verdwijnen in de waarneming van de ander, om helemaal begrepen te worden. Maar vertel het niet verder. Stel je voor dat men werkelijk zou luisteren.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
Over mij
- elff
- Living between my borders, inside of my comfort zone, where the wild things are.. Searching for meaningfulness, freedom of thought and peace of mind..
0 reacties:
Een reactie plaatsen