Oog in oog met het absurde

Gisteravond gebeurde het volgende: luid mauwen kwam Pieps mijn kamer binnen, om vervolgens in mijn wasbak te springen.



Vanmiddag rond een uur of twaalf las ik dat Michael Palin, Monty Python acteur en reisverslaggever handtekeningen zou zetten in boekhandel Van Rossum in Amsterdam. Ik keek even hoe laat ik dan weg zou moeten, omdat het om drie uur zou beginnen. Ik hoefde pas tegen twee uur de trein halen, dat kon ik natuurlijk niet voorbij laten gaan!

Hij is - een van mijn velen - grote voorbeeld. Ik had tijd genoeg om me te bedenken hoe me te gedragen in zijn geest. Natuurlijk had ik met de mens Palin willen praten, zonder de nadruk te leggen op de handtekening van de ster Palin. Maar ik ben ook maar een mens, net als alle fan die opeengepropt in die boekhandel stonden. Zozeer ben ik een mens, dat ik wel een handtekening voor mijzelf, maar niet eens voor degene die nu wel de meest belangrijke persoon in mijn leven geworden is. Helemaal niets! Ik schaam mij diep.

Wel ga ik nu natuurlijk showen met de enkele foto's die ik gemaakt heb van het gebeuren.

Ook kwam ik daar de schrijver van het weblog tegen die me de tip gegeven had van dit gebeuren. Hij is overigens veel meer dan weblog schrijver, zijn historische kinderboek 'Kinderen van Amsterdam' heeft de Zilveren Griffel gewonnen dit jaar. Hier vind je zijn verslag van deze middag.
(Ik betwijfel trouwens of het 'done' is om als wildvreemde een weblogschrijver aan te spreken. Eigenlijk zou ik er zelf ook niet onverdeeld enthousiast tegenover staan. En ik ben verre van beroemd, ik heb nog amper iets geschreven, laat staan gepubliceerd.)

In deze boekhandel speelde het drama zich af:


De glamour van het schrijven:


Het resultaat van mijn schaamtevol egoïsme: