The first Albatros..

Wanneer mijn hoofd te vol zit met alle paradoxen die rond fictie en cyberpunk zweven lees ik in Moby Dick, ik ben erg blij met dat boek. Het gaat over een schip, een bemanning (waaronder verscheidene wilden), een kapitein en een grote witte walvis, die bejaagd wordt omdat hij het been van de kapitein afgebeten heeft, en alles en iedereen gaat ten onder in die strijd.

Vanmiddag bij de bloedbank kreeg ik mij eerste Albatrosje. Zo wit als sneeuw.
[edit: het is een pelikaan, zo eentje met zo'n grote snavel /]

Melville zegt in een noot in hoofdstuk 42 het volgende:

I remember the first albatross I ever saw. It was during a prolonged gale, in waters hard upon the Antarctic seas. From my forenoon watch below, I ascended to the overclouded deck; and there, dashed upon the main hatches, I saw a regal, feathery thing of unspotted whiteness, and with a hooked, Roman bill sublime. At intervals, it arched forth its vast archangel wings, as if to embrace some holy ark. Wondrous flutterings and throbbings shook it. Though bodily unharmed, it uttered cries, as some king’s ghost in supernatural distress. Through its inexpressible, strange eyes, methought I peeped to secrets which took hold of God. As Abraham before the angels, I bowed myself; the white thing was so white, its wings so wide, and in those for ever exiled waters, I had lost the miserable warping memories of traditions and of towns. Long I gazed at that prodigy of plumage. I cannot tell, can only hint, the things that darted through me then. But at last I awoke; and turning, asked a sailor what bird was this. A goney, he replied. Goney! never had heard that name before; is it conceivable that this glorious thing is utterly unknown to men ashore! never! But some time after, I learned that goney was some seaman’s name for albatross. So that by no possibility could Coleridge’s wild Rhyme have had aught to do with those mystical impressions which were mine, when I saw that bird upon our deck. For neither had I then read the Rhyme, nor knew the bird to be an albatross. Yet, in saying this, I do but indirectly burnish a little brighter the noble merit of the poem and the poet.

Het is niet toevallig dat het gedicht van Coleridge hier genoemd wordt. In dat gedicht staat een misdaad jegens een onschuldig dier - de albatros - centraal, en de wraak van hogere machten die boetedoening vereist en uiteindelijk tot veilige aankomst met een fijne rustloze zwerftocht als besluit leidt. Ook Iron Maiden heeft zich laten inspireren en een prachtig lied gemaakt.